سما
تماس با من
پروفایل من
نویسنده (های) وبلاگ سما
آرشیو وبلاگ
      اعتقادی (بنام خدا آزادی وبلاکهای ((طتنجیه )) برای خداست و بهیچ حزب وگروهی وابسته نیست . سما .)
شیخ احمد احسائی در روضات الجنات نویسنده: سما - سه‌شنبه ۱۳ فروردین ۱۳٩٢

                     بسم الله الرحمن الرحیم

              شیخ احمد احسائی در روضات الجنات 

کتاب روضات الجنات نوشته میرزا محمد باقر موسوی خوانساری است  ایشان دارای القاب متعددی است وی در خوانسار متولد شده وپس از هجرت باصفهان ساکن محله چهار سوی بود که به «چهار سوقی »نیز ملقب است روز دوشنبه 22صفر 1226متولد شده و بمحدّث واصولی و فقیه شهرت داشت دارای اساتید وشاگردانی برجسته وتألیفات است که کتاب روضات الجنات ازمهمترین تألیفاتش می باشد. کتاب روضات الجنات دراحوال علما وسادات برشته کلام درآمده است زمانی که او بدنیا آمده شیخ احمد احسائی 60سال داشته زمانی که او15ساله بوده شیخ بزرگوار دار فانی را وداع نموده است او در مواردی درکتابش از شیخ مرحوم  و مرحوم سید کاظم رشتی  ستایش و تجلیل می کند که آن موارد  یا د آوری می شود

 


 :پس درباره شیخ احمد احسائی می نویسد    

« ترجمان الحکماء المتألهین و لسان العرفاء و المتکلمین، غرة الدهر، و فیلسوف العصر، العالم باسرار المبانی و المعانی، شیخنا احمد بن‏الشیخ زین‏الدین بن الشیخ ابراهیم الاحسائی البحرانی. لم‏یعهد فی هذه الاواخر مثله فی المعرفة و الفهم، و المکرمة و الحزم، و جودة السلیقة، و حسن الطریقة، و صفاء الحقیقة، و کثرة المعنویة، و العلم بالعربیّة، و الاخلاق السنیّة، و الشیم المرضیّة، و الحکم العلمیّة و العملیّة، و حسن التعبیر و الفصاحة، و لطف التقریر و الملاحة، و خلوص المحبّة و الوداد؛ لاهل بیت الرسول الامجاد، بحیث یرمی عند بعض اهل الظاهر من علمائنا بالافراط و الغلوّ، مع انّه ـ  لاشکّ   من اهل الجلالة و العلوّ. و قد رأیت صورة اجازة سیّدنا صاحب «الدرّة» ـ اجزل اللّه تعالی برّه ـ لأجله، مفصحة عن غایة جلالته و فضله و نبله.  ورد بلاد العجم فی اواسط عمره، و کان بها فی نهایة القرب من ملوکها و اربابها. و کان اکثر مقامه فیها بدار العبادة یزد. ثمّ انتقل منها الی اصبهان، و توقّف فیها ایضاً برهة من الزمان. و لمّا اراد ان‏یرجع الی اصله الذی کان فی وصل الحسین علیه السلام  و ورد بلدة قرمیسین ـ التی هی واقعة فی البین ـ استدعی منه الوقوف بها امیرها العادل الکبیر المغوار المغیار محمّدعلی میرزا بن السلطان فتحعلی‏شاه قاجار. فاجابه الی ذلک ـ لما استلزمه من المصالح او صرف المهالک ـ الی ان توفّی الوالی المذکور فی سفر منه الی حرب بغداد، و آل الامر فی تلک المملکة الی الفتنة و الفساد. فارتحل منها الی ارض الحائر الشریف، لیصرف فیها بقیّة عمره الطریف، و یجمع امره علی التصنیف و التألیف، و القیام بحقّ التکلیف. هذا و من مصنّفاته   :

 کتاب «شرح الزیارة الجامعة الکبیرة» و هو مبسوط کبیر ینوف علی ثلاثین الف بیت، مشتمل علی افکاره السدیدة، و انظاره الحدیدة، و استنباطاته الحمیدة، و اصطلاحاته الجدیدة.

 و کتاب «الفوائد» و شرحه فی الحکمة و الکلام.

 و کتاب «شرح الحکمة العرشیة»  للمولی‏صدرا. و «شرح المشاعر» له ایضاً.

و «شرح التبصرة» للعلاّمة ـ اعلی‏اللّه مقامه   غیرتامّ.

و «کتاب فی احکام الکفار» باقسامهم قبل الاسلام و بعده.

و «رسالة فی نفی کون الکتب الاربعة قطعیة الصدور من المعصوم» ـ کما هو مذهب الاخباریین ـ و مسائل اُخر فی ضمنه.

 و «رسالة فی مباحث الالفاظ» من الاصول.

 

 و «رسالة فی انّ القضاء بالامر الاوّل

و «رسالة فی تحقیق القول بالاجتهاد و التقلید و بعض مسائل الفقه». و «رسالة فی تحقیق الجواهر الخمسة و الاربعة عند الحکماء و المتکلمین و الاجسام الثلاثة و الاعراض الاربعة و العشرین و عن مادة الحوادث، و بعض مسائل الفقه ایضاً» 

 و «رسالة فی جواز تقلید غیر الاعلم و بعض مسائل الفقه ایضاً» 

 و «رسالة فی بیان حقیقة العقل و الروح و النفس بمراتبها». و «رسالة فی معنی الامکان و العلم و المشیّة و غیرها»

 و «الرسالة الخاقانیّة» فی جواب مسألة السلطان فتحعلی‏شاه عن سرّ افضلیة القائم علیه السلام  من الائمة الثمانیة

 و «رسالة فی شرح علم الصناعة و الفلسفة و اطوارها و احوالها». و «رسالة اُخری فی شرح ابیات الشیخ علی بن عبداللّه بن فارس فی علم الصناعة».

و «رسالتان فی بیان علم الحروف و الجفر و انحاء البسط و التکسیر و معرفة میزان الحروف».

 و «رسالة فی جواب سؤال بعض العارفین» انّ المصلّی حین یقول: «ایّاک نعبد و ایّاک نستعین» کیف یقصد المخاطب؟، و بیان انّ المخاطب بهما و بغیرهما من الضمائر الراجعة الیه تعالی ـ انّما هو ذاته الاقدس، لا غیر.

 و «رسالة فی البداء و احکام اللوحین».

 و «رسالة فی  شرح سورة التوحید».

 و «رسالة فی کیفیة السیر و السلوک الموصلین الی درجات القرب و الزلفی»

 و کتاب «جواب المسائل التوبلیّة» التی سألها عنه الشیخ عبد علی التوبلی، و هو کبیر جدّاً، متضمن لتطبیق الباطن مع الظاهر و تحقیق القول بالانسان الکبیر و الصغیر، بل و لبیان کثیر من مراتب العرفان، و الردّ علی فرق الصوفیة الباطلة، و بیان الطریقة الحقّة، و الکشف عن العوالم الخمسة و تفسیر الحروف المقطّعة فی فواتح السور، و غیر ذلک من معضلات الکتاب و السنّة

و رسالة سمّاها «حیوة‏النفس الی حضرة القدس فی المعارف الخمس». و کتاب «الجنة و النار» و تفاصیل احکامهما.

 و «رسالة فی حجیة الاجماع و حجیّة احکامه السبعة و حجیّة الشهرة».

 و کتاب «اسرار الصلوة». و «مختصر فی الدعاء».

 و شرح علی مبحث حکم ذی‏الرأسین من کتاب کشف الغطاء». و «رسالة الشاة». و «الرسالة الحیدریّة فی الفروع الفقهیة». و «مختصر منها فی الطهارة و الصلوة». و «المسائل القطیفیّة». و «المقالة الصومیّة». و «رسالة فی اصول الدین» بالفارسیة. الی تمام مأة رسالة و کتاب فی اجوبة لمسائل من کلّ باب، نخرج بتفصیلها عن وضع کتابنا هذا.
و کان; شدید الانکار علی طریقة المتصوّفة الموهونة. بل علی طریقة الفیض فی العرفان، بحیث قد ینسب الیه انّه یکفّره! و قد یذکر فی حقّه ایضاً انّه کان ماهراً فی اغلب العلوم، بل واقفاً علی جملة من الحرف و الرسوم، و عارفاً بالطبّ و القراءة و الریاضی و النجوم، و مدّعیاً لعلم الصنعة و الاعداد و الطلسمات و نظائرها من الامر المکتوم؛ بل الوصول الی خدمة حضرة الحجة القائم المعصوم. و العهدة فی کلّ ذلک علیه. ـ ارسل اللّه شآبیب رحمته الینا و الیه ـ.
و له; ایضاً تعلیقات و قیود و توضیحات علی جملة من الاخبار و الخطب و المصنّفات، و شعر کثیر؛ بل «دیوان شعر» کبیر، و مراثی کثیرة فی اهل‏البیت، و قصائد فاخرة فی مدحهم علی اکمل نظام، ذکر جملة منها تلمیذه الواعظ العارف الصالح الکامل الایمانی مولانا حسین بن مؤمن الیزدی الکرمانی فی کتبه الکثیرة الفارسیة فی المقتل و النصیحة
و ذکره المحدّث النیسابوری ایضاً فی رجاله، فقال: احمد بن زین‏الدین الاحسائی القاری، فقیه محدث عارف وحید فی معرفة الاصول الدینیة. له رسائل وثیقة اجتمعنا معه فی مشهد الحسین علیه السلام ، لا شکّ فی ثقته و جلالته، ان شاءاللّه. انتهی.
و له الروایة ایضاً عن سیّدنا الفقیه الاوحد الامیر سیدعلی الطباطبائی صاحب «الریاض»، و عن الافقه الافخر الشیخ جعفر النجفی، و عن الامیرزا مهدی الشهرستانی، و عن جماعة من علماء القطیف و البحرین ؛ مذکورة فی سلسلة اجازاته.
و یروی عنه ایضاً بالاجازة و غیرها جماعة، منهم: شیخنا المعاصر المتقدّم ذکره الشریف ـ صاحب کتاب «الاشارات» فی الاصول و غیره
و کان له ایضاً ولدان فاضلان مجتهدان، سمیّا، محمّداً، و علیّاً؛ الاّ ان الشیخ محمّد ولده الفاضل ـ الاکبر ظاهراً ـ کان ینکر علی طریقة ابیه اشدّ الانکار، نظیر انکار المیرزا ابراهیم بن المولی صدرا علی ابیه، و یقول عند ذکر ما کان له;: «کذا فهم ـ عفی اللّه تعالی عنه ـ»، کما بالبال
و قد یحکی ایضاً انّ الحکیم المتأله المحقق النوری المعاصر ایضا  کان ینکر فضله، بل کونه فی عداد الفضلاء، الا ان تلمیذه العزیز، و قدوة ارباب الفهم و التمییز، بل قرّة عینه الزاهرة، و قوّة قلبه الباهرة الفاخرة، بل حلیفه فی شدائده و محنه، و من کان بمنزلة القمیص علی بدنه ؛ اعنی السید الفاضل الجامع البارع الجلیل الحازم، سلیل الأجلّة السادة القادة الأفاخم الأعاظم، ابن الامیر سیّد قاسم الحسینی الجیلانی الرشتی؛ الحاج سیّد کاظم، النائب فی الامور منابه، و امام اصحابه المقتدین به بالحائر المطهّر الشریف الی زماننا هذا صاحب :

اللوامع الحسینیة» و «الحجّة البالغة و المحجّة الدامغة»، و «مقامات العارفین»، و «اسرار الشهادة»، و کتاب «اسرار العبادات» ، و «شرح دعاء السمات»، و «شرح القصیدة البائیة من شذور الذهب» و «اللامیة فی مدح الکاظم ـ علیه السلام  ـ» و «رسالة فی وجود الجنّ و حقیقتهم و مایتعلّق بهم» و کتاب فی «شرح الکلمات المنسوبة الی فخرالدین الرازی فی التوحید»، و کتاب «علم الاخلاق و السلوک»، و «الرسالة فی اجوبة المسائل التی أتت الیه من بعض العلماء فی مراتب التوحید»: الی غیر ذلک من الرسائل فی اجوبة المسائل، و غیرها. التی تقرب من مأة و خمسین رسالة منفردة؛ کما استفید من فهرست نفسه لها فی کتابه الآخر المسمّی بـ «دلیل المتحیّرین و ارشاد المسترشدین».
لقد اطرء و افرط فی الثناء علی هذا الشیخ، و تفضیله علی من کان فی عصره من الأفاضل المشهورین، و ادّعائه الاجماع منهم علی ثقته و فضله و جلالة قدره و نبله؛ تعریضاً علی من انکر طریقته من القوم، و الحاقاً له بالمعدوم. و قد ذکر فی وصفه انه کان فی جمیع مایتخیّل من المراتب و الأفانین ـ حتی الفقه و الاصول و الرجال و الحدیث و العلوم الغریبة باسرها و العربیّة برمّتها من اعلمهم بالجمیع، و ابدعهم لکلّ بدیع. و من جملة ما ذکره فیه: انه لمّا وصل الشیخ المرحوم الی بلدة اصفهان و خصّ بافاضل التحیة و التکریم من علمائها الاعیان ـ و کنت اذا ذاک بحضرة العالیة ـ سُئل المولی الأعلی الملاّعلی النوری عن نسبة مقامه مع مقام المرحوم الآقا محمّدالبیدآبادی. فاجاب المرحوم بانّ «التمییز بینهما لایکون الاّ بعد بلوغ الممیّز مقامهما، و این انا من ذاک». ثمّ ذکر فی ذیل ما بسطه من تفصیل احواله و محامد خصاله: انه لمّا بلغ الشقاق و النفاق ـ بینه و بین من خالفه من فضلاء العراق ـ مبلغه الوافی، و لم‏یمکنه دفع ذلک بوجه یدفع به کلّ التنافی؛ فلم‏یجد بداً من عرض عقائده الحقّة لهم فی نادیهم، و رفع مااحتمل وروده علیه باحسن ماامکن ان‏یقبله من غیر اعادیهم، و سأل عنهم السؤال عنه فیما یشتهون، و الجلوس معه کما یریدون، و مع‏ذلک فهم لم‏یلتفتوا الی قوله، و لم‏یصغوا الی کلامه، و اصرّوا و استکبروا استکباراً، و ازدادوا عتوّاً و عناداً، بل کتبوا الی رؤساء البلدان و اهل الحلّ و العقد من الاعیان: ان الشیخ احمد کذا و کذا اعتقاده. فشوّشوا قلوب الناس و جعلوهم فی الالتباس. و لم‏یکفهم ذلک حتّی انهم اخذوا الجزء الرابع من «شرح الزیارة» و أتوا به الی وزیر بغداد ـ و فیها من مطاعن الخلفاء و مثالبهم ماشاءاللّه ـ، و قد کان; قد ذکر فی هذا الجزء: حکایة حسن بن حیص بیص دیک الجنّ مع المتوکّل، و الأبیات التی انشدها فی محضر منه لاثبات کفرهم القدیم. ثمّ أروه ورقة اُخری، و فیها تزویرهم و مکرهم و نسبة القول الی مولانا و سیّدنا ان امیرالمؤمنین علیّاً علیه السلام  هو الخالق و الرازق و المحیی و الممیت؛ قاصدین ان لایبقی للشیخ ـ اعلی‏اللّه مقامه ـ باقیة، بل افتروا لأجله کلَّ الشیعة. و هذا بعینه قول ابن الزبیر فی وقعة الجمل: اقتلونی و مالکاً.
ثم لما دخل الضرر علی جمیع الشیعة بذلک اغتمَّ غمّاً شدیداً علیهم و علی نفسه و کان یترقّب وقوع البلیّة فی کلّ ساعة و دقیقة، الی ان لم‏ یتمکّن من القرار، و لم‏یسعه الاستقرار، و اقتضی له العلم و التکلیف الالهی الفرار، و لما کان الفرار الی اللّه سبحانه هو الأمان من کلّ مخوف؛ فرّ الی اللّه ممتثلاً لأمره، فقصد حج بیت‏اللّه خوفاً من فراعنة هذه الامّة، مقتدیاً بسیّدالشهداء علیه السلام  حیث فرَّ منهم الی بیت‏اللّه الحرام، و سار باهله و عیاله و ابنائه و زوجاته، و باع کلّ ماعندهم من المصاغ و الحلی و الضیاع، مع ضعف بنیته و نفاد قوّته و کبر سنّه و شدّة خوفه. فلما بلغ بهم الی منزل هَدَبیّة و هی عن المدینة المنورة بثلاث مراحل ـ أتته رسل اللّه سبحانه، و دعته الی جوار اللّه  و نادته: «حی علی الفلاح!». فهبّت علیه الریح المشوّقة، فشوّقته الی لقاء اللّه تعالی، ثمّ هبّت علیه الریح المسخیة، فاسخته لبذل الروح فی محبته تعالی. فانتقل من هذا المحبس المضیق الی الفضاء الاوسع الفسیح و اتّصل باحبّته، و بلغ اقصی الغایة فی مؤانسته، و استراح من کرب الدنیا و محنتها، و من المهالک و زحمتها و من کدورتها و فتنتها؛ و استبدل باحباب یستأنس بهم و اصحاب لایفارقونه و لایفارقهم، و اتصل فراره بالفرار الحقیقی و کان قاصداً بیت‏اللّه الظاهری فوصل البیت المعمور الحقیقی. فلم‏یزل طائفاً حول ذلک البیت، و رامقاً طرفه الی نور التجلّی للمصباح المتوقّد من نار الشجرة التی لیست شرقیّة و لا غربیّة، یکاد زیتها یضی‏ء و لو لم‏تمسسه نار. انتهی.
و اقول: قد کان وقوع ذلک الداهیة العظمی، و الواقعة الکبری فی اوائل سنة ثلاث و اربعین و مأتین بعد الف هجریة، و ذلک حیث طعن فی سنّه، و قرب من التسعین الهلالیة، و ابیضّت فیه من الهرم الرأس و اللحیة و قد دفن بالمدینة المشرّفة فی جوار ائمة البقیع علیهم السلام ، و قام بمراسم عزائه اکثر اهل الاسلام، و جلس له صاحب «الاشارات» و «المنهاج» باصبهان ثلاثة ایام و حضر مجلسه فی تلک الثلاثة من الخاصّ و العامّ».

تا اینکه در مقام تنزیه مقام شیخ و سیّد برآمده و می‏نویسد :

 « و لا یذهب علیک غبّ ماذکرته لک کلّه انّ منزلة ذلک الشیخ المقدّم من هذه المقلّدة الغاویة المغویة، انما هی منزلة العلوج الثلاثة الذین ادّعوا النصرانیة و افسدوها باظهارهم البدع الثلاث  من بعد ان عرج بنبیّهم المسیح عیسی بن مریم علیه السلام »

 مراد صاحب روضات در این عبارت برای اهل فهم و انصاف به خوبی روشن است که می‏خواهد بگوید مقام مرحوم شیخ احسائی همان است که پیش از این گفته‏ام و آن بزرگوار به منزلت مسیح عیسی بن مریم علیه السلام  بود در میان مردم و همان‏طوری که بعد از عروج عیسی علیه السلام  سه نفر کافر و بیگانه با دین الهی و منحرف و گمراه خود را به آن حضرت نسبت داده و ادّعای نصرانیت کردند و دین حضرت را با سه بدعتی که گذاردند فاسد ساختند، مرحوم شیخ احسائی هم حقایقی و معارفی را بیان کرد و با رحلت او و شاگردش مرحوم سید کاظم رشتی این تأویل‏گرایان و صوفی‏منشان و اهل الحاد که کاملاً با مکتب مرحوم شیخ احسائی بیگانه بودند، از راه حیله و خدعه خود را از پیروان آن بزرگوار قلمداد نموده و باعث این همه فساد و انحراف و ضلالت و خرابکاریها شدند و از همه غلات و گمراهان و تأویل‏گرایان پیشین به مراتب بیشتری راه گمراهی و گمراه نمودن را طی کردند.
برای توضیح این مطلبش می‏نویسد:

 «کیف لا و قد ارتفع بهذه المقلّدة المتمرّدة، واللّه، الامان فی هذه الازمان، و وهنت بقوّتهم ارکان الشریعة و الایمان، بل حداهم خذلان الله، و ضعف سلسلة العلماء، الی ان ادّعوا البابیّة و النیابة الخاصّة عن مولانا الحجّة صاحب العصر و الزمان علیه السلام ، و ظهر فیهم من اظهر التحدّی فیما اتی به من الکلمات الملحونة علی اهل البیان، و وسم اقاویله الکاذبة و مزخرفاته الباطلة ـ و العیاذ باللّه تبارک و تعالی   بوسمة الصحیفة و القرآن، بل لم‏ یکتف بکلّ ذلک حتی انه طالب المجتهدین الاجلّة بان یتعرّضوا لمثل هذا الاتیان و یظهروا من نظایر ذلک التبیان، و یبارزوا معه میدان المبارزة لدی جماعة الاجامرة و النسوان. مع ان علی کل ماانتحله من الباطل، ام اولعه من الفاسد العاطل، وصمة من وصمات الملعنة، و الخروج عن الاسلام الی دین جدید، مضافاً الی ماانکشفت من تعوّمه و سفهه عن الحق لمن کان له قلب او القی السمع و هو شهید و ماانحسر عنه من اکاذیبه الواضحة فیما اخبر به من ظهور نور الحق فی ما سلف عنّا من قرب هذا الزمان ، ثم اعتذر عنه لما ان ظهر کذبه الصریح بامکان وقوع البدا فیما اوحی الیه من جهة الشیطان ».
و پس از آن‏که گوشه‏ای از مفاسد و تأویل‏گرائی و الحادهای بابیه لعنهم‏اللّه را می‏نویسد از عاقبت کار باب ملعون گزارش می‏دهد و به نصیحت جاهلان می‏پردازد، می‏نویسد:

 «و نحن فقد بذلنا الجهد حسب الوسع و الطاقة بمعونة صاحب الشریعة فی اطفاء نائرته و اخفاء دائرته، و تفضیح اتباعه الفجرة الملاعین، و تضییع اشیاعه الکفرة بالادلة و البراهین، الی ان اعلنت و الحمد للّه کلمة الحق علیه و علی اتباعه و دارت علیهم دائرة السوء التی لاتدع ان شاءاللّه تعالی شیئاً من شعبه و افراعه و صار من رهائن بعض القلاع القاصیة عن المسلمین بامر سلطانهم المسخّر له وجوه الممالک الواسعة من الطول و العرض، فصدق علیه: و اما الزبد فیذهب جفاءاً و اما ماینفع الناس فیمکث فی الارض. ثمّ قتل فی بلدة تبریز المحروسة مع رجل آخر من اتباعه بهجوم صف من الجند المؤیّد علیهما بتفنجاتهم العادیة بل القیت جثته الخبیثة عند الکلاب العاویة فأکلن السمکة حتی رأسها و لم‏یخفن فی ذلک بأسها، و مع هذا کله بقی جماعة من بعده یفسدون فی الارض و یعدّون فی عدّة، و ینتظرون الفرصة، لزمان الاضلال، و ظهور فتنة الدجال، مثل جماعة انتظروا ظهور الحلاّج من بعد صلبه و حرقه، و انتشار رماده فی دجلة بغداد و اللّه لایحب الفساد.
و انما ارخیت عنان القلم الی الاشارة بشی‏ء من مطاعن هذا الرجل السفیه، و المفتضح بکلّ مافیه، مع انه لم‏یکن بقابل علی حسب الظاهر لمثل هذا الاظهار او الانکار علیه بهذا الاصرار لئلاّ یغترّ بنظائره بعد ذلک اولوا الجهالة فی الدین، و لایخدع احد بغرور امثال اولئک الملحدین، و یکون علی بصیرة من فتن آخرالزمان، و لایدع مطالعة الاحادیث المخبرة عن خروج کثیر من المدّعین بالباطل قبل ظهور خلیفة الرحمان علیه سلام‏اللّه الملک المنّان. و کذا الاحادیث الحاثّة علی اظهار البراءة من المفوّضة و الغلاة، و انّهم اشدّ من النواصب الکفرة علی الائمة الهداة، و لایکونوا بمنزلة همج رعاع یمیلون مع کلّ ریح و یسیلون مع کلّ قیح، مضافاً الی ماورد عنهم علیهم السلام  من الحثّ علی العمل بالارکان، بحسب الامکان، و ترک الاتّکال فی النجاة من النیران، علی الاقرار باللسان، و الاعتقاد بالجنان، مثل مانقله صاحب کتاب «الکافی» بالسند الصحیح عن جابر بن یزید الجعفی عن ابی‏ جعفر الباقر علیه السلام  انه قال :  یاجابر أ یکتفی من ینتحل التشیع ان‏ یقول بحبّنا اهل البیت علیهم السلام  واللّه ما شیعتنا الاّ من اتّقی اللّه و اطاعه ، فاتقواللّه الی ان قال و اعملوا لما عنداللّه لیس بین اللّه و بین احد قرابة، احبّ العباد الی اللّه عزّ و جلّ اتقاهم و اعملهم بطاعته، یا جابر و اللّه ما یتقرّب الی اللّه تبارک و تعالی ، الاّ بالطاعة ما معنا براءة من النار و لا لأحد علی اللّه من حجّة، من کان للّه مطیعاً فهو لنا ولی و من کان للّه عاصیاً فهو لنا عدوّ، و ماتنال ولایتنا الاّ بالعمل و الورع . و قال رجل للصادق علیه السلام  ان قوماً من شیعتکم یعملون بالمعاصی و یقولون نرجوفقال : کذبوا لیسوا من شیعتنا، کلّ من رجا شیئاً عمل له ، فواللّه ما شیعتنا منکم الاّ من اتّقی اللّه  هذا. و انا ارجو من اللّه تبارک و تعالی ان‏ یأجرنی علی هذا الرقم القلیل بالقلم الکلیل، و یثبّتنا و سائر الشیعة الامامیة علی سواء السبیل».

پس بنا برتحقیقات اهل فطرت سالم  شیخ احمد ابن زین الدین  احسائی مردی است که از احسا برخاست ودرمدینه مدفون شد و احسا از بلاد شرقی سرزمین حجازدر قریه مطیرفی است بعضی ایشان را بحرانی وبحرینی دانسته اند تاریخ تولد ایشان درماه رجب سال 1166یا1160هجری قمری و زمان وفات ایشان روز سه شنبه 21ذیقعده 1241قمری مطابق با6 تیر ماه 1205شمسی ثبت شده که در سن 75 سالگی در سه منزلی مدینه منوره در محلی بنام هدیه روی داد بدن شریفش دربقیع پائین پای امام مجتبی علیه السلام بخاک سپرده شد . مرجعیت ایشان مورد تأیید علمای تراز اول جهان تشیع که در نجف وکربلای معلی ساکن بوده اند  گردید . دوست ودشمن بزهد وتقوای بی نظیر ایشان اذعان دارند وی بنیانگذار حکمتی نوین ومؤسس مدرسه ای جدید براساس قرآن و احادیث اهل بیت علیهم السلام می باشد ومخالفی سرسخت باحکمت متعالیۀ اصطلاحی ملا صدرای شیرازی است با شرح دو کتاب ملا صدرا یعنی عرشیه و مشاعر سبب بروز خشم وانتقاد شدید طرفداران ملا صدراگردید بطوری که برخی ایشان را ناآگاه از حکمت گمان کرده اند در موضوع علم وسایرصفات ذاتیه خداوند متعال بپیروی ازآیات محکم و روایات صحیح بدو نوع صفات قدیم وحادث قائل بوده وباشرح رساله علمیه فیض کاشانی عقیده خود را روشن ساخت والحاد عرفان اصطلاحی را برملانمود وعرفان قرآنی رادرعالم تشیع مطرح نمود او با عرفان قرآنی ومنطق عقلانی باعرفا وصوفیه بستیز بر خاست و رشته عقاعد پوچ همۀ آنها را پنبه کرد وبباد فنا داد . ودر باب فضائل ومناقب آل محمد علیهم السلام حقائق نوینی را اظهار فرمود . مرحوم شیخ در همه رشته های علمی از ائمه علیهم السلام پیروی نموده و نشانۀ علم وحکمت وعرفان صحیح را مطابقت با ضروریات عقلا و ادیان آسمانی واتفاق علما می دانست . تعداد کتب ورسائل آن بزرگوار را 132جلد بشمار آورده اند که همه عربی است مگر رساله ای فارسی در اصول دین که صاحب روضات الجنات ذکر نموده است   

  نظرات ()
مطالب اخیر تراحم وپیشی گرفتن در حرم تراحم وپیشی گرفتن در حرم ابزار جادوگران تفسیر گوشی قضاوت کانال طتنجیه ماجرای طلوع وغروب طلسم ترجمه جامع الاحکام کاذب ضلالت
کلمات کلیدی وبلاگ